Curaçao Fantástiko

Bloggen over het prachtige eiland

Christoffelberg, waanzin

Posted by on feb 20, 2016

Christoffelberg, waanzin

Vroeg uit de veren

De Christoffelberg …. Nadat de afspraak voor morgen is geregeld en na enige discussie is afgesproken dat we inderdaad vroeger vertrekken gaan we nog gezellig de stad in met het “klimteam”. Niet te lang. Morgen vroeg uit de veren. Terug in het hotel vraagt mijn vrouw mij voortaan uit de zon te blijven.

Zonder enige twijfel een zonnesteek opgelopen de eerste dagen op Curaçao. Hoe haal je het in je hoofd mee te gaan om de Christoffelberg te beklimmen? Heb je enig idee wat voor beklimming dat is en hoe wil je dat in godsnaam doen op je krukken? We kunnen beter gaan zwemmen. Is veel beter voor jou en mijn lichaam

voegt ze nog toe aan deze vragen, die eigenlijk geen vragen zijn. Toch galmen ze nog wel door mijn hoofd als ik ’s nachts lig te draaien in mijn bed. Twijfel slaat toe. Denk nu toch eens een keer na voordat je een te spontane reactie geeft op een vraag. Een gedachte die me parten speelt voordat ik uiteindelijk toch in slaap val.
Een korte nachtrust. We zijn op tijd wakker, maar ik durf mijn vrouw eerst niet aan te kijken. Vroeg uit de veren. Ze ziet kennelijk al aan mijn gezicht wat we gaan doen vandaag. Ik pak de handschoen op en ga de uitdaging aan. Of het gaat lukken? Geen idee, maar ik ga wel een poging doen.

Dochterlief is al op tijd bij ons hotel. Met stevige schoenen, de nodige voorraad water en eten gaan we richting Christoffelpark. Vlak voor vertrek heb ik mijn dagelijkse wandeling gemaakt richting de bakker. Heerlijk vers brood ofwel dos pan keshi sin manteka en tres pan dushi. Voor de leek: 2 broodjes kaas zonder boter en 3 krentenbollen. Klinkt in het Papiamento veel lekkerder …

Onderweg zien we de Christoffelberg. Hoe dichterbij we komen, hoe hoger hij wordt. Kriebels in de buik. Toch te hoog gegrepen?

Aangekomen bij het Christoffelpark wachten we nog even tot ons klimteam compleet is. Niet iedereen heeft begrepen dat we eerder zouden starten met de klim. Entreekaartje kopen – Naf 21,= per volwassene – en met de auto eerst een stukje de berg op. Een belevenis op zich die route. Gelukkig heeft onze chauffeur deze route al vaker gereden. Korte bochten, smalle weg en steil naar boven en naar beneden. Ik ben nu al misselijk zonder een stap te zetten.

Vol goede moed … nog wel

Vol goede moed begin ik aan de beklimming. Gelukkig heb ik 2 sterke kerels bij, die me zullen helpen bij de voor mij onneembare hindernissen. En niet te vergeten de 4 charmante dames voor de mentale ondersteuning. Ik ben vooraf gewaarschuwd. De route wordt steeds steiler en smaller en uiteindelijk beklimmen we alleen maar rotsen. Dat laatste is vlak onder de top. Gaat nog even duren als ik dat al ga halen.

Na 10 minuten vraagt mijn vrouw hoe het met me is en of dit wel is wat ik wil. Ze is al moe besef ik en gaat er van uit dat ik snel om ga keren. Mooi niet! Ik ga proberen hoever ik kan komen. Opgeven ofwel omdraaien is nu nog geen optie. Ik zie nog waar ik loop en tot nu toe valt het me best mee. Nog wel …

De eerste hindernissen doemen op. Hoogteverschillen op het pad tijdens de beklimming en sommigen zijn te hoog. Anders gezegd: mijn krukken zijn niet lang genoeg. Gelukkig krijg ik hulp van mijn 2 sterke begeleiders en die helpen me ook over deze hindernissen heen. Had mijn blauwe shirt na 10 minuten nog enkele droge plekjes. Na bijna een half uur geen enkel meer. Zweet stroomt me van mijn lichaam. Ook over mijn bril, die überhaupt nu weinig nut heeft. Ik zie niet zoveel meer op dit moment. Even bijkomen. Normaliter geniet je op zo’n moment van het uitzicht. Ik niet, ik hap naar adem, krijg die weer onder controle, drink wat en neem een krentenbol. Hoe heet dat ook alweer in het Papiamento? Helemaal vergeten op dit moment en ook niet belangrijk. Adem blijven halen jongen. Ik vraag wel aan mijn teamgenoten enkele foto’s te nemen onderweg. Kan ik gebruiken om aan dit blogbericht toe te voegen. Zelf lukt me dat niet en zo vaak zal ik hier niet (meer) komen. Mijn vrouw ziet me worstelen. Met een stem, waaruit ook hoop klinkt, vraagt ze nogmaals of het niet ver genoeg is zo. Na de beklimming hoor ik van ons team dat ze na 5 minuten al om had willen draaien. Onbegonnen werk, niets voor mij, klonk het toen al. Ik vraag of we het steile gedeelte al hebben bereikt, maar dat is te voorbarig. Nog niet, nog een stukje en dan komen we bij het steile. Als extra motivatie wordt er aan toegevoegd dat als we daar zijn we ook bijna bij de top zijn. Het woord bijna krijgt voor mij sinds vandaag een andere betekenis. Thuis betekent dat enkele minuten. Hier duidelijk niet.

Toch een lijdensweg

Diegene, die nood hadden aan rust zoals ik zijn weer wat bijgekomen en we gaan weer op weg. Benen worden nu wel erg zwaar, knieën knikken zelfs niet meer, rug voel ik bijna niet meer. Hoofd bonst en bonst en bonst. En nog zover te gaan zie ik. Weliswaar wazig, maar duidelijk genoeg dat dit toch een lijdensweg begint te worden. Eigenwijs als ik ben laat ik dat niet merken. Ik geef (nog) niet op. We zijn er bijna, maar nog niet helemaal. Een bekend nummer uit mijn jeugd bij de scouting als we (verplicht) de 4-daagse liepen.

…………

We houden het nog even spannend. In de volgende blog de ontknoping … of de anticlimax?

Wordt vervolgd

 

 

0 Comments

Trackbacks/Pingbacks

  1. Christoffelberg, waanzinnig - Curaçao Fantástiko - […] Bezweet van top tot teen, pijnlijke knieën, pijnlijke rug en mijn hoofd ontploft bijna. Waanzin. Toch voel ik dat…

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Please Don\'t! Content is protected !!