Curaçao Fantástiko

Bloggen over het prachtige eiland

Christoffelberg, waanzinnig

Posted by on feb 26, 2016

Christoffelberg, waanzinnig

Op tanden bijten

Nog even op de tanden bijten. Top komt dichterbij en dat geeft me extra energie. We komen enkele landgenoten tegen, die we bij het begin van de beklimming hebben gezien. “Respect” roepen ze. “We hadden nooit verwacht u hier op deze hoogte tegen te komen”. Eerlijk gezegd had ik hun hier ook niet verwacht. Respect is zichtbaar wederzijds, maar ….het woord respect geeft ook weer wat nieuwe krachten.

Het laatste stuk is inderdaad heel erg steil. Dit is geen wandelpad maar een gemeen klimpad. Geen zand meer, alleen maar rotsen. Doet me een beetje denken aan de Alpe d’Huez. Niet qua hoogte maar wel het bochtenwerk. We blijven bochten maken en telkens na een bocht hoop ik dat … tevergeefs. Nog niet bij de top. Mijn vrouw vraagt nog een allerlaatste keer of ik dit laatste stuk toch wil doen. Gevaarlijk met al die rotsen en ze maakt zich zorgen. Lief, heel lief van haar, maar nu ik zover gekomen ben…….

Christoffelberg, waanzinnig

Onder applaus bereik ik de top. Niet alleen van mijn teamgenoten, maar ook van de klimmers, die al op de top zijn gearriveerd. Bezweet van top tot teen, pijnlijke knieën, pijnlijke rug en mijn hoofd ontploft bijna. Waanzin. Toch voel ik dat niet zo. Ik heb het gehaald. Ik ben op de top. Christoffelberg, WAANZINNIG!!!!!!!!!

Snel een plaatsje zoeken om te rusten en iets te drinken en te eten. Mijn dochter vraagt of ik nog een klein stukje wil lopen want dan kan ik genieten van het uitzicht vanaf de andere kant van de top. Teveel van het goede op dat moment. Zelfs mijn krukken zijn moe.

Ik herstel vrij snel. Wat een kick geeft dit. En wat een mooi uitzicht. Werkelijk schitterend. Dit is echt genieten en de uitdaging meer dan waard. Na het maken van de nodige foto’s (bewijsmateriaal voor de familie en vrienden) en enkele filmpjes beginnen we aan de route naar beneden. Voor mijn knieën en mijn rug is dit minstens zo zwaar dan bergop, maar mijn krukken zijn nu zeker een handige steun. Onderweg ontvang ik nog enkele high fives van een Amerikaan en een Canadees. Doet een mens deugd.

Afkoelen in de zee

Tocht naar beneden gaat iets sneller, maar we blijven voorzichtig. Niet te overmoedig worden. Links en rechts van ons springen de hagedissen en salamanders in de struiken als we voorbij komen. Mijn vrouw vindt dat niks die beestjes en dat is de voornaamste reden dat ze als eerste beneden is. De dames uit mijn team zoeken als eerste naar een busje deodorant als ze beneden zijn. Geen behoefte aan. Water en mijn laatste brood heeft voor mij prioriteit.

We hebben betaald voor de entree van de Christoffelberg en als we dat willen kunnen we nog een route volgen door het park. Niemand van ons team heeft daar nog de energie voor. Afkoelen in de zee, dat is wat we willen. Op naar grote knip, plons in het water en naar ons hotel om  bij te komen. De rest van de dag staat in het teken van rust.

Ik ben apetrots op mezelf. Niemand had verwacht dat ik dit überhaupt zou doen, laat staan dat ik het zou halen. Ik ook niet. Mijn dank is groot aan mijn klimteam voor de mentale en fysieke ondersteuning. Ook jullie zijn kanjers!

Mijn vrouw komt met een mooie uitspraak ’s avonds als we heerlijk relaxed in ons hotel zitten: “Geen berg te hoog voor jou dit jaar, wat een prestatie”. Lief wederom. Mi stima bo dushi. 

1 Comment

  1. Je hebt terecht een medaille verdiend!!

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Please Don\'t! Content is protected !!